?Bajki bez barier? część XXVI DZIECKO RODZICA NIEPEŁNOPSPRAWNEGO

Malinowy duet


Kilka słów do rodziców i nauczycieli

To już ostatnia bajka z serii ?Bajki bez barier? wydawana przez Stowarzyszenie Rodziców Dzieci Niepełnosprawnych ?Światełko?. 26 części, 26 wspaniałych historii i 26 różnych problemów, schorzeń i niepełnosprawności za nami. Mamy nadzieję, że to tylko początek i inspiracja do dalszych działań na polu zapobiegania wykluczeniu społecznemu osób niepełnosprawnych, że nasze bajki będą przyczynkiem do tworzenia innych ciekawych form tematycznych związanych ze światem osób niepełnosprawnych.
?Malinowy duet? na koniec. Pozytywna bajka, która pokazuje, jak wspaniałym rodzicem może być rodzic niepełnosprawny. Niestety, w dzisiejszym świecie nadal funkcjonuje wiele stereotypów, wśród których często uważa się, że niepełnosprawni rodzice nie powinni mieć dzieci. Nadal zdarzają się sytuację, w których społeczność lokalna próbuje wpłynąć na odebranie dzieci niepełnosprawnym rodzicom.
Gdzie królują opinie, że osoby niepełnosprawne nie powinny posiadać i wychowywać dzieci. I tu ogromna rola nas ? rodziców, pedagogów, specjalistów, by pokazać światu, że niepełnosprawny rodzic, pomimo swoich ograniczeń, potraf kochać i być odpowiedzialnym za dziecko na równi z rodzicem zdrowym. Tata Zuzi jest osobą niepełnosprawną, porusza się na wózku inwalidzkim, ale równocześnie jest pełen pasji zawodowych, muzycznych i sportowych. I pomimo że Zuzia zapewne w domu ma więcej obowiązków niż jej rówieśnicy, jest niesamowicie dumna ze swojego taty, ma z nim bardzo silną więź i stawia go jako przykład.
Dlatego ważne jest, abyśmy dbali wzajemnie o szacunek wobec siebie, również wobec osób niepełnosprawnych. Rodzic niepełnosprawny ma swoje ograniczenia i problemy, być może będzie potrzebował pomocy swojego dziecka w wykonywaniu codziennych prac, ale często przez świadomość konieczności pomocy ze strony dziecka, wynagradza mu jego pomoc w innych dziedzinach. Tata Zuzi korzysta z pomocy własnej, niezwykle dojrzałej córki w codziennym życiu, ale dzięki temu realizują się we wspólnych pasjach, co jeszcze silniej podkreśla ich więź. Pracujmy nad tym, by dzieci rozumiały problemy osób niepełnosprawnych, by potrafły popatrzeć na świat ich oczami, by nie wyśmiewały się z dzieci, które mają niepełnosprawnych rodziców, bo takim postępowaniem krzywdzą nie tylko doświadczonych przez los niepełnosprawnych ludzi, ale również często nad wyraz dojrzałe dzieci ? swoich kolegów i koleżanki.
Nikt z nas nie jest doskonały, każdy ma wady i zalety, każdy ma mniejsze i większe problemy i każdy ma swoje radości i pasje. W końcu każdy chce kochać i być kochanym przez grono bliskich mu osób. Niepełnosprawny i jego dziecko również, bo to tacy sami ludzie jak my.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *